Jarosław Misiak "Dolina Sępów"

nimfa bagienna

Grafika: A.Mason

Niebo nad Doliną Sępów było czyste i koszmarnie wyblakłe. Gdzieś za szczytami gór gromadziły się chmury, lecz tutaj ziemia została wydana na pastwę bezwzględnego słońca. Jim Cordes odwrócił twarz od żaru i splunął pod nogi gęstą śliną. Miał nadzieję, że jeszcze dzisiaj spadnie deszcz, w przeciwnym razie wszystko wokół zacznie wariować, a zwierzęta przeniosą się w pobliże rzeki. Skrzywił się na myśl o pozostaniu samemu na tym przeklętym odludziu. Bał się złowieszczej ciszy, która nieraz wypełniała dolinę po zapadnięciu zmroku. Wskoczył z rezygnacją do jeepa i ruszył w kierunku domu. Nagle zmienił zamiar, zjechał z drogi na usiane olbrzymimi głazami strome zbocze. Samochód lawirował między kamieniami, w jakiś niepojęty sposób unikając zderzenia lub przynajmniej otarcia się o skałę. Nie było to jednak czymś niezwykłym. Cordes sam odnalazł ten szlak i wykorzystywał go zawsze, gdy w grę wchodził pośpiech. Teraz dla odmiany podążał w górę traktem wgryzającym się niczym tunel w las kolczastych krzewów. Gdyby silnik jeepa odmówił w tym miejscu posłuszeństwa, mężczyzna musiałby zadać sobie wiele trudu, aby przed zachodem słońca wyciągnąć samochód na otwartą przestrzeń. Nie wiedział nawet, dokąd się tak spieszy, ale miał przeczucie, że warto podjąć ryzyko. Musiał ryzykować, jeśli chciał pożyć w Dolinie Sępów jeszcze parę lat. A Jim Cordes z całą pewnością nie zamierzał umierać. Nie tutaj.

W miarę zbliżania się do przełęczy o wyszukanej nazwie Gardło Sępa jeep wspinał się na coraz większa wysokość. Cmentarzysko kamiennych bloków pozostało w dole, podobne do makiety z muzeum prehistorii. Tumany kurzu wzbijające się spod opon ograniczały widoczność, jednak szara wstęga prowadzącej przez przełęcz szosy z minuty na minutę rozwijała się wyraźniej przed oczami Jima. Mężczyzna zatrzymał wreszcie samochód. Dalej szlak zagradzało skalne rumowisko – zresztą stąd miał wystarczająco rozległy widok.

Ilekroć obserwował dolinę z tego punktu, odnosił wrażenie, że w jej krajobrazie jest coś nienaturalnego. Tak jakby potężny, obcy żywioł zaprojektował ją dla tylko sobie znanych celów. W sposobie rozmieszczenia skupisk zieleni czy układzie granitowych kolosów tkwił głębszy, niezrozumiały dla człowieka sens. Także drzewa rosły tutaj inaczej. Ich korzenie trzymały mocniej niż można byłoby przypuszczać, a gałęzie przybierały często surrealistyczne kształty, przypominające do złudzenia zdeformowane kończyny ludzi albo zwierząt.

Jim wierzył, że w dolinie nic nie jest dziełem przypadku. Jedynie naprawdę głupi ludzie mogliby uważać, że ich życiem rządzi ślepy traf. W wielkich miastach, do których Cordes nadal tęsknił, łatwo ulegało się iluzjom, ale tutaj nawet piasek zdawał się mieć swoje przeznaczenie. Kiedy Jim ogarnął wzrokiem rozciągającą się przed nim panoramę, zauważył dym unoszący się z wiatrem w stronę gór. Nie potrafił zlokalizować jego źródła ani ustalić odległości, jaka dzieliła go od pożaru. Być może płonęła sucha trawa na leśnej polanie albo ogniem zajął się cały las, wówczas jednak ogień szybko przedostałby się na wierzchołki drzew. Mężczyzna obserwował w napięciu, jak delikatna zrazu smuga gęstnieje, nabiera koloru i w końcu w niebo strzelają kłęby sinego dymu. To nie trawa – teraz był tego całkowicie pewny. Nie musiał sięgać po lornetkę, aby stwierdzić, co stało się na szosie. Wiedział już, skąd ten jego pośpiech, ale od tej wiedzy nie przybyło mu czasu do stracenia. Potrzebował około piętnastu minut, żeby dotrzeć do miejsca wypadku. Jeżeli będzie miał szczęście i nie podzieli losu tamtych, dotrze wcześniej.

***

Autobus dogasał u podnóża skarpy, z której zwisały żałosne strzępy balustrady. Ogień buzował jeszcze wewnątrz blaszanego pudła, płomienie trawiły tapicerkę, odzież pasażerów oraz ich wypchane torby. W powietrzu rozchodził się smród spalonego mięsa. Czerwony lakier, którym pokryty był niegdyś samochód, skapywał z karoserii, malując na ziemi krwawe blizny. Kierowca stracił panowanie nad kierownicą w fatalnym momencie. Metalowa barierka zabezpieczająca zakręt przestała istnieć. Całkiem możliwe, że kierowca zagadał się po prostu z jakąś ładną, długonogą blondynką, którą przez całą drogę podglądał w lusterku. Rozmawiali o życiu szczęśliwych ludzi, pogodzie albo o planach, których już nigdy nie zrealizują. Dziewczyna krzyknęła, kiedy samochód spadał z dziesięciometrowej skarpy. Mijały sekundy. Niektórzy jeszcze żyli, próbowali wydostać się na zewnątrz, i wtedy wybuchł zbiornik z paliwem. Większość pasażerów została w środku.

Jim policzył ciała rozrzucone bezładnie wokół dymiącego wraku. Sześć osób, zapewne martwych, ale na szczęście nietkniętych przez ogień. Ci, którzy wypadli z autobusu podczas wypadku, i ci, którzy zdążyli się z niego wygrzebać, zanim nastąpił wybuch. Cordes przyglądał się zwłokom z zawodową ciekawością. Zaczął od ciała mężczyzny ubranego w uniform lokalnej firmy transportowo-komunikacyjnej. Kierowca był łysawym, grubym facetem, z jego twarzy i klatki piersiowej sterczały odłamki szkła. Jim miał kłopot z wrzuceniem go do jeepa. Najchętniej zostawiłby ciało w spokoju, lecz nigdy nie przerywał raz zaczętej roboty. Z młodą dziewczyną o egzotycznej urodzie poszło mu za to błyskawicznie. Posadził ją na miejscu z przodu jeepa, gdzie z odrzuconą do tyłu głową wyglądała na zmęczoną upałem turystkę. Zabrał jeszcze zwłoki mężczyzny i kobiety, które ułożył obok kierowcy i przykrył płachtą brezentu. Na pobojowisku pozostały już tylko dwa trupy. Jeden z nich był usmażony do połowy, a ze zwęglonego korpusu sterczały groteskowo nogi w niemodnych tweedowych spodniach i starannie wypastowanych pantoflach. Jim zarzucił na plecy zmasakrowanego chłopaka. Wydawało mu się, że ten drgnął, ale na razie postanowił o tym nie myśleć. Pisk opon hamującego samochodu złapał Cordesa stojącego nad jeepem z przewieszonym przez ramię ciałem. Jim nie spojrzał nawet w tamtą stronę. Dał się wprawdzie zaskoczyć, jednak nie zamierzał tanio sprzedać skóry. Powie policjantom, że chciał jechać do szpitala, a potem spróbuje im uciec.

– Ty cholerny skurwysynu! – usłyszał znajomy głos Snooby’ego. – Zostaw go, ty sępie!

Odwrócił głowę i zobaczył starego, miotającego się w bezsilnej wściekłości nad krawędzią skarpy.

– Cześć, Snooby – odpowiedział Jim niemal radośnie. Odchylił brezent i wepchnął chudzielca między brzuch kierowcy a brzeg paki Znowu odniósł wrażenie, że chłopak się poruszył.

– Ty bękarcie! – ryczał Snooby. – Myślisz, że uda ci się wkupić w ich łaski?!

Jim poprawił płachtę, położył na niej zapasowe koło i popatrzył z uśmiechem na Snooby’ego.

– Nie masz dziś szczęścia, staruszku. Powinieneś mieć żal wyłącznie do siebie. Ty zawsze partaczysz robotę.

Snooby zaniemówił z oburzenia.

– Żebyś nie myślał źle o poczciwym wujku Jimie – ciągnął Cordes – zostawiłem dla ciebie prezent. Wskazał palcem nadpalone zwłoki. – Przypomina nieco frytkę, ale nogi ma w porządku. Są twoje. Obie!

Zaniósł się głośnym śmiechem. Uruchomił silnik i z rękoma zaciśniętymi na kierownicy czekał na reakcję Snooby’ego.

– Powiem im o tobie, Cordes! – staruszek odzyskał głos. – Powiem, że specjalnie dajesz im zgniłe mięso. Przetrzymujesz je tak długo, aż zaczynają łazić po nim robaki.

Warkot silnika nie był w stanie zagłuszyć śmiechu Jima, który bawił się wspaniale, widząc, jak Snooby wpada w furię.

– A co im powiesz o mojej nowej dziewczynie? – Przygarnął do siebie nieruchome ciało. – Prawda, że jest bombowa? – Nie dosłyszał odpowiedzi. – Mam dla ciebie jeszcze radę, Snooby, właściwie to dwie rady. – Cordes zwolnił pedał gazu i jeep ruszył powoli niczym nieprzyzwyczajony do zaprzęgu koń. – Pośpiesz się, jeżeli chcesz mieć te nogi i sprzedaj ciężarówkę, bo zawsze będziesz o pięć minut za późno.

Pożegnał starego sygnałem klaksonu. Miał przed sobą długą, ciężką drogę do domu. Zerknął ukradkiem na dziewczynę, której głowa opadła na jego ramię. Nie wyobrażał sobie, aby mogła flirtować z łysym, grubym, a do tego kiepskim kierowcą. Musiał się pomylić. Kiedy wjeżdżał na nieużywaną od lat leśną drogę, z oddali dobiegło zawodzenie policyjnych syren.

***

Jessica Fowler pływała w jeziorze niedaleko domu letniskowego ojca. Woda była ciepła, a Jessica nie miała ochoty wracać na brzeg. Nagle coś zakotłowało się pod niezmąconą taflą jeziora. Dziewczyna spostrzegła, że znajduje się daleko od brzegu i wówczas dopadł ją strach. Chciała popłynąć szybciej, ale ból prawej ręki sparaliżował ruchy. Zaczęła tonąć.

Ocknęła się z przykrym wspomnieniem bólu, który wciąż wydawał się czymś realnym. Jej oczy przyzwyczaiły się do nowej rzeczywistości, lecz ból nie ustępował, jakby sen nie stanowił dla niego jedynej pożywki. Prawa ręka od łokcia do nadgarstka pulsowała żywym ogniem. Umysł produkował natarczywe obrazy spadającego w przepaść autobusu. Dziewczyna ze zdziwieniem wpatrywała się w konstelację plam na okopconym suficie i nie potrafiła skojarzyć tego obrazu ze szpitalną bielą. Również zapach nie pasował do jej wyobrażeń o szpitalu. Uniosła lekko głowę, aby rozejrzeć się po dziwnym pomieszczeniu. Obok leżał nagi mężczyzna, który przyglądał się jej bez śladu zażenowania. Spojrzała w jego oczy – były to oczy martwego człowieka. Jessica pomyślała, że przez pomyłkę zawieziono ją do kostnicy i zmusiła zaschnięte gardło do krzyku. Po chwili zjawił się pracownik – nieogolony mężczyzna ubrany niczym traper. Oboje byli zaskoczeni nieoczekiwaną sytuacją.

– Gdzie ja jestem? – zapytała, próbując usiąść. Mężczyzna nie wydał z siebie żadnego dźwięku. Patrzył na nią jak na okaz ginącego gatunku owadów. Nie otrząsnął się chyba w pełni z zaskoczenia.

– Czy jestem w kostnicy? – pytała dalej.

– Dla ciebie byłoby lepiej, żebyś tam leżała – odparł spokojnie. Dziewczyna nie zrozumiała, o co mu chodzi. Zastanawiała się nad sensem słów, ale zawroty głowy nie pozwalały jej na uporządkowanie myśli.

– Co to ma znaczyć? – Opanowały ją złe przeczucia. – Kim pan jest, do diabła?!

Knebel z zaschniętego śluzu dławił gardło i zamiast krzyku wyszło zaledwie żałosne skomlenie. Jessica zsunęła nogi z obitej blachą leżanki, usiłując dosięgnąć palcami posadzki. Bosą stopą trafiła na coś mokrego i lepkiego. Fala zawrotów głowy zaatakowała ze zdwojoną energią. Jessica dryfowała w powietrzu bez jakiegokolwiek punktu oparcia. Zawisła przez moment nad rozebranym trupem; czuła, że ociera się o jego twardy, rozdęty brzuch. Odruchowo chwyciła za krawędź odpływającej leżanki. Ostry ból wyrwał ją z jednego koszmaru, przywracając drugi. Nie miała zamiaru pozostawać tu dłużej.

Mężczyzna wyprzedził tę myśl o sekundę. Zablokował jedyną drogę ucieczki. Złapał Jessikę za włosy i przygwoździł ją do ściany. Był silny, szybki i zdeterminowany. Zdążyła to zauważyć, zanim wykręcił jej prawą rękę i świat znów zapadł się w czarną otchłań.

Po przebudzeniu stwierdziła, że jest jeszcze gorzej. Leżała obecnie na brzuchu, a nogi i ręce miała starannie skrępowane. Ból stał się trudny do zniesienia, nie wiedziała już, czy boli ją ręka, czy cała prawa połowa ciała. Zniknęły też jej ubrania. Była zupełnie bezbronna. Jessica nie miała odwagi się poruszyć.

W domu często obserwowała matkę, która potrafiła raptownie zastygnąć w bezruchu i trwać w tym stanie, dopóki ktoś jej nie przeszkodził. Jako półkrwi Azjatka, Jessica odziedziczyła po niej wytrwałość i słabość do kurczaka z jarzynami po wietnamsku. Jednak geny ojca, żołnierza amerykańskiej piechoty morskiej, uniemożliwiały jej zachowanie bierności w obliczu śmiertelnego zagrożenia. Zdecydowała się rozejrzeć na tyle, na ile pozwalała niewygodna pozycja. Teraz obok leżał inny trup. Ten był dla odmiany chudy i prawdopodobnie młody. Jessica nie widziała dokładnie jego twarzy. Zauważyła, że ma dość długie, ciemne włosy. Żebra i biodro rysowały się pod skórą wyraźnymi łukami; profil mężczyzny ocieniał kilkudniowy zarost. Serce Jessiki zabiło mocniej, gdy spostrzegła rytmiczny ruch klatki piersiowej nowego sąsiada.

– Nareszcie się obudziłaś. – Zaaferowana odkryciem, nie usłyszała zbliżających się kroków. Było już za późno na udawanie, że nadal jest nieprzytomna. Zdradziła się ruchem, inaczej nic by się może nie wydarzyło. Świr pochylił się nad nią i dotknął jej pleców szorstką dłonią.

– Przyniosłem ci szklankę wody.

Przypomniała sobie o pragnieniu i przez ułamek sekundy była niemal wdzięczna swojemu prześladowcy. Mężczyzna odwrócił Jessikę na lewy bok, uniósł jej głowę, a następnie cierpliwie niczym pielęgniarka wlewał w spieczone usta zawartość naczynia. Piła łapczywie – nie czuła przy tym, ani strachu przed człowiekiem, który ją uwięził, ani wstydu z powodu swojej nagości. Liczyła się tylko woda i to, że ręka trzymająca szklankę nie mogła na razie zabijać.

– Pewnie nie uwierzysz, ale przykro mi, że się tutaj znalazłaś. – Jim odsunął pustą szklankę od ust dziewczyny.

– Masz rację, nie wierzę ci – odpowiedziała po chwili namysłu.

Rozmowa utknęła w martwym punkcie. Ofiara patrzyła wyzywająco w matowe oczy oprawcy, usiłując wniknąć w jego chorą wyobraźnię. Zdawała sobie sprawę, że niewiele może zdziałać przeciwko temu silnemu mężczyźnie, lecz postanowiła za wszelką cenę nie pokazać po sobie rezygnacji.

– Myślałem, że nie żyjesz – zaczął Jim – wyglądałaś na nieżywą, kiedy cię stamtąd zabierałem. Nie miałem czasu sprawdzać wszystkiego dokładnie. Większość błędów popełnia się z braku czasu.

Zabrzmiało to jak usprawiedliwienie. Jessica była zbita z tropu takim obrotem sprawy. Wydawało się jej, że wie już, na czym stoi, a teraz obraz całości ponownie się zagmatwał.

– Zabrałeś mnie z miejsca wypadku? – Tak czy owak zamierzała dowiedzieć się prawdy.

– Zgadza się. – Jim sięgnął po papierosa.

– I tamtych mężczyzn również?

– Tak. – Palił rzadko, ale jeszcze rzadziej miał okazję z kimś rozmawiać.

– Dlaczego to zrobiłeś?

Jim obmacywał kieszenie szukając zapałek. Wyglądał na zakłopotanego.

– Zostawiłem je w kuchni – powiedział wkładając papierosa z powrotem do paczki.

– Zadałam ci pytanie. – Nie ustępowała. – Dlaczego to zrobiłeś?

Popatrzył na nią ze smutkiem dając do zrozumienia, że to co powie nie poprawi jej samopoczucia.

– Oni mnie zmusili – mówił unikając jej wzroku. – Oni są gorsi od najgorszych z ludzi – ciągnął. – Chcą mięsa, ciągle im mało, i nie można się przed nimi ukryć. Znajdą cię wszędzie, jeśli ich oszukasz. Kiedyś wystarczała zwierzęca padlina, ale zasmakowali w słodkim mięsie. Tak, uwielbiają słodkie mięso i nie chcą już jeść zdechłych kotów.

Dziewczyna słuchała tego ze zgrozą.

– Kim są oni? O kim ty mówisz?!

– Gdy są głodni, podchodzą pod dom. – Cordes ściszył głos do szeptu. – Otaczają go ze wszystkich stron, jest ich wielu. W nocy słychać ich przez ściany. To zaraza. Cholerne potwory, od których cuchnie padliną.

Cisza, jaka zapadła po ostatnich słowach, zdawała się napawać mężczyznę nieokreślonym lękiem. Jessicę przeraził ogrom jego szaleństwa. Miała przed sobą skulonego, drżącego idiotę, w którego mózgu roiło się od demonów, bestii i padlinożernych potworów. Ten człowiek miał ją w garści, nim samym manipulowały zaś wyimaginowane stwory. Istniała nikła szansa, że uda się przemówić mu do rozsądku.

– Posłuchaj mnie… Przepraszam nie znam twojego imienia.

– Jim. Jim Cordes. – Dla Jessiki nie miało znaczenia, czy mówił prawdę.

– Posłuchaj mnie, Jim. Mężczyzna, który leży za tobą, potrzebuje pomocy lekarza. On żyje, możesz się o tym przekonać – przemawiała jak do kilkuletniego dziecka, starając się nie zepsuć wszystkiego jednym nieostrożnym słowem. – Musisz natychmiast sprowadzić lekarza. On może umrzeć w każdym momencie.

– Tutaj nie ma lekarza, panno Fowler – wyjaśnił, widząc zaskoczenie dziewczyny. – Znam nazwisko z dokumentów. Wypadły z kieszeni, gdy składałem twoje ubrania.

– Chyba źle mnie zrozumiałeś, Jim – Jessica kontynuowała atak. – Jeśli on umrze, to nie nocne potwory, lecz właśnie ty będziesz odpowiedzialny za jego śmierć.

Cordes pokiwał ze współczuciem głową.

– Przykro mi, ale tutaj nie ma lekarza – powtórzył.

Miała ochotę wyć ze wściekłości. Pierwsza runda była już przegrana i nic nie wskazywało, aby w następnych mogło być lepiej.

– A co z policją? – Postawiła wszystko na jedną kartę. – Jak myślisz, kogo aresztują: ciebie czy tajemnicze zombie, w których istnienie nikt nie uwierzy?

– Obawiam się, że policji tutaj też nie ma. – Cordes rozłożył bezradnie ręce.

– Ktoś przecież będzie prowadził dochodzenie! – Jessica wybuchnęła długo hamowanym gniewem. Uświadomiła sobie, że bezpowrotnie traci ostatnią szansę uniknięcia ponurego losu. Nie umiała ukryć rosnącej irytacji, gdyby mogła, zabiłaby tego człowieka bez zmrużenia powiek.

– To dzika okolica – Jim mówił tonem kaznodziei wyłuszczającego zabłąkanym owieczkom istotę grzechu. – Zdarzył się wypadek. Kierowca uciekł albo jego ciało padło łupem drapieżników, jest ich tu naprawdę sporo. Policja zajmie się głównie ustaleniem przyczyn katastrofy, resztę zwalą na zwierzęta. Policja nie lubi szukać zagubionych nieboszczyków, szczególnie w tak nieprzyjemnym miejscu. Nawet nie przyjdzie im na myśl, że ktoś mógł przeżyć – kontynuował. – Wiesz dobrze, ile jest problemów z żywymi przestępcami. Co dzień masa morderstw, kradzieży, gwałtów. Handlarze narkotyków sprzedają dzieciakom…

– Nie! – przerwała gwałtownie Jessica. – Na miłość boską, przestań! Ty pozbawiony uczuć sukinsynu, mam nadzieję, że i tak cię w końcu dopadną. Boże… – dziewczyna zaniosła się spazmatycznym płaczem.

– Boga nie ma tutaj już od dawna. – Postawił obok niej fiolkę z białymi tabletkami. – Mówiłem, że to dzika okolica. Musisz się z tym jakoś pogodzić. – Zanim odszedł, przysunął fiolkę przed oczy dziewczyny. – Jeżeli zdecydujesz się to połknąć, zawołaj mnie, będę cały czas w pobliżu.

Nie miała siły splunąć mu w twarz.

– Pomyśl o tym. Ja nie jestem mordercą. – Jim uśmiechnął się przyjaźnie i zostawił ją samą.

Więzienie Jessiki było maleńką, wilgotną i brudną klitką, która przypuszczalnie stanowiła fragment piwnicy, jakiś skład na opał lub schowek na bezużyteczne graty. Dziewczyna nazwała je po prostu umieralnią.

Pierwszego dnia odkryła, że jej współlokator, chudy chłopak, wciąż żyje. Zbadała możliwości wyswobodzenia się z więzów, ale tylko sprawiła sobie ból. Nie zauważyła szczurów, za to wokół roiło się od pająków i wszelkiego rodzaju robactwa. W nocy spadł ulewny deszcz; słyszała bębnienie kropel o dach domu i wyobrażała sobie, jak wygląda świat na zewnątrz. Drugiego dnia nauczyła się przysuwać do belki podtrzymującej strop umieralni i spijać z niej strużki wody. Coraz silniej doskwierał jej głód. Obserwowała chrząszcza, który potężnymi szczypcami usiłował przepołowić odwłok mniejszego owada. Trwało to nieskończenie długo i w końcu dziewczyna zmiażdżyła oprawcę uderzeniem pięty. Potem zgasło światło sączące się przez szpary w stropie. W ciemności zastanawiała się, czy chrząszcze mogą zemścić się za zabicie jednego z nich.

Przypomniała sobie dzień, kiedy poszła z ojcem kopać robaki na przynętę. Ojciec obudził ją wcześnie, za oknami trwała jeszcze noc, a ona bała się, że w ostatnim momencie każą jej zostać w domu. David Fowler pozwolił córce nieść pojemnik na robaki. Jessica była z tego dumna, szła z oczami utkwionymi w szerokie plecy ojca, potykając się o wystające z ziemi korzenie. Nie znalazła wtedy ani jednego robaka. Przez cały czas musiała trzymać latarkę, mimo to nie żałowała porannej pobudki. W nagrodę ojciec zabrał ją ze sobą na łódkę. Później już nieczęsto zdarzało się, że robili coś wspólnie. Może właśnie dlatego tak dobrze zapamiętała tamten dzień.

Chrząszcze najwyraźniej nie zamierzały zrobić Jessice krzywdy. Zapewne lepiej niż ludzie opanowały sztukę wybaczania albo raczej ich świat rządził się rozsądniejszymi prawami. Czekając na światło, wsłuchiwała się w nierówny, płytki oddech chłopaka. Jeszcze żył, lecz dziewczyna wiedziała, że wkrótce umrze. Być może już teraz robactwo wpełzało mu do ust i nosa. Trzeciego dnia usłyszała, że ktoś skrada się do drzwi. Szaleniec starał się poruszać bezszelestnie, jednak zmysły Jessiki wychwytywały każde stąpnięcie, każdy trzask przemieszczających się stawów. Mężczyzna zatrzymał się przed drzwiami i czekał. Czekał na jej śmierć, była pewna, że dlatego tu przyszedł. Krzyknęła na tyle przerażająco, na ile pozwoliły nadwątlone siły. Mogła przysiąc, że przestraszył się jej wrzasku. Usłyszała strach, tak jak zwykły człowiek słyszy brzęk rozbijanej szyby w oknie swojego pokoju. Deszcz przestał padać i od kilku godzin belka była sucha. W nocy umarł chłopak.

Jessice udało się przetrzeć drut, którym miała skrępowane ręce. Mogła się wreszcie podrapać, po trzech dniach swędzenie stało się bardziej dokuczliwe niż ból prawej ręki. Resztę nocy spędziła sprawdzając wytrzymałość drzwi. Nie myślała w ogóle o chłopaku.

Drzwi były solidne – znajdowała się w obszernej trumnie. Nad ranem przypomniał o sobie głód. Nie jadła niczego od dwóch, może czterech dni. Coraz częściej uciekała w sen. Chciała wyśnić patrol policji, który wpada nocą do domu i zaskakuje Jima Cordesa ćwiartującego ludzkie zwłoki. Cordes rzuca się do ucieczki i jeden z policjantów wyciąga broń. Strzela tak długo, aż ciało szaleńca rozpada się na kawałki. Zamiast tego przyśniło się jej, że martwy chłopak nagle zaczyna krzyczeć. Podczołguje się do niej i błaga o pomoc, ona nie ma się gdzie wycofać, dotyka jego twarzy, lecz twarz chłopaka przepływa między jej palcami strumieniem białych larw. Obudziła się mokra od potu. Na górze paliło się światło i w umieralni zrobiło się szaro. Jessica nie mogła oderwać wzroku od jasnej plamy trupa doskonale widocznej pośród szarości. Jakaś siła zmuszała ją do patrzenia na zwłoki człowieka, którego los miała niedługo podzielić. Nie znała rysów jego twarzy, nigdy nie słyszała głosu, ale oddech i zapach poznałaby nawet na dnie piekła.

We śnie rozmawiała z matką. Matka tłumaczyła, że człowiek nie może zjeść drugiego człowieka. Jessica słuchała uważnie i odpowiedziała, że w dekalogu nie ma przykazania: „Nie jedz bliźniego swego”. Wówczas matka odcięła sobie dłoń i wepchnęła ją w usta córki. Dziewczyna obudziła się wyczerpana, lecz uczucie głodu przepadło gdzieś wraz ze snem. Z belki znów ściekała woda, nad doliną musiało rozpętać się istne oberwanie chmury. Jessica spijała deszczówkę, bojąc się, że burza minie, i przez następny miesiąc nie spadnie ani kropla deszczu.

Piątego dnia Jim Cordes namawiał ją do zażycia trucizny. Uchylił lekko drzwi, aby podać kolejną fiolkę i Jessice udało się ugryźć go w rękę. Powiedział, że zastrzeli ją jak sukę, jeśli nie chce umrzeć z własnej woli. Potem wrzucił do środka zapaloną szmatę, dziewczyna nie miała czym ugasić ognia i o mały włos nie udusiła się dymem. Przez kilka godzin siedziała w kącie umieralni, walcząc z głodem oraz bólem głowy. Matka tym razem przyniosła spory kawałek mięsa. Smakowało dużo lepiej niż koścista dłoń. Jessica poprosiła o czerwone wino, zaś matka obiecała jej, że postara się zdobyć dobry rocznik.

Szóstego dnia Jim powtórzył manewr z płonącą szmatą. Dziewczyna przygotowała się na to i gdy tylko odemknął drzwi, trafiła go w głowę grudką kału. Szmatę ugasiła moczem i przygniotła deską, którą oderwała w nocy od betonowego progu. Nie mogła użyć deski jako broni, ponieważ drewno zupełnie zbutwiało. Ponownie myślała o ojcu. Stała nad jego grobem z wiązanką pięknych białych róż, nie czuła jednak niczego oprócz zmęczenia. Był dla niej napisem na marmurowej płycie, nazwiskiem, które nosiła, i zacierającym się w pamięci śladem. Za parę lat pozostałoby pewnie tylko to pierwsze. Jessica spostrzegła nagle, że już od dłuższego czasu nie słychać odgłosu kapania. Zlizała z belki ostatnie krople i z niespodziewanym impetem rzuciła się na ciężkie drzwi. Krzyczała do utraty tchu, następnie zbierała siły, aby krzyczeć jeszcze i jeszcze, aż uda się jej wywołać koniec świata. Kiedy zabrakło tchu, zsunęła się na zalane betonem klepisko. Wzywała Boga bezgłośnymi modlitwami, lecz wielki Bóg nie był wcale tak miłosierny, jak głosiły dewotki i tłuści duchowni. Dziewczyna zastygła, wpatrując się w doskonale jednolitą ścianę czerni. Na górze zabłysło światło i z mroku znów wyłoniły się kontury leżącego ciała.

Nienawidziła go, bo był mięsem – zakazanym mięsem, którego nie wolno było jej tknąć. Kiedy zacznie śmierdzieć, znienawidzi go jeszcze bardziej, prawie tak, jak chory nienawidzi trawiący go nowotwór. Jakiś kształt oderwał się od przeciwległej ściany i przylgnął do konturów trupa. Jessica potrząsnęła głową. Powoli traciła kontrolę nad oszalałymi zmysłami. Umysł z trudem odróżniał rzeczywistość od fantazji, mózg pracował niczym uszkodzony aparat telefoniczny, w każdej sekundzie połączenie mogło zostać przerwane. Kształt poruszył się i Jessica pomyślała, że to wygłodniały szczur zapuścił się do umieralni w poszukiwaniu pokarmu. Brzydziła się szczurów, ale ten był przede wszystkim świeżym mięsem, a ona potrzebowała jedzenia. Ostrożnie przesunęła się w kierunku zwłok, usłyszała mlaskanie i wysiłkiem woli powstrzymała szalejący w żołądku żywioł. Była już całkiem blisko, gdy raptownie zgasło światło.

Mlaskanie przerodziło się w budzący wstręt chrzęst rozrywanych ścięgien. Czerń wokół zafalowała. Oddzieliły się od niej drgające bryły, których rozmiar i konsystencja ulegały nieustannej zmianie. Dziewczyna patrzyła w osłupieniu, jak bezcielesny mrok przybiera na jej oczach formę, z niczego powstaje coś, co pulsuje życiem, wydaje dźwięki i skupia się przy niej niczym ćmy okrążające płomień świecy. Nie próbowała tego nazwać, bo nie znała słowa zdolnego określić zjawisko, którego była świadkiem. Wiedziała jednak, że wszystko dzieje się naprawdę i jest nie mniej rzeczywiste od jej obolałego ciała. Pierwsza z postaci wysunęła się z zamkniętego kręgu, dotykając włosów Jessiki. Przypominało to podmuch wiatru rozwiewającego kosmyki podczas wiosennego spaceru. Było ciepłe i ożywcze, chociaż spodziewała się, że sprawi ból.

Siódmego dnia matka przyniosła jej mięso i butelkę czerwonego wina. Wino smakowało jak deszcz. Matka zapewniała, że jest świetne, i wypiła trochę za zdrowie córki. Jessica pragnęła opowiedzieć jej o stworzeniach z ciemności, lecz bała się, że zostanie wyśmiana albo matka obrazi się i za karę przestanie do niej przychodzić. Długo walczyła z niepewnością, a kiedy w końcu zaczęła mówić, okazało się, że matka wie o wszystkim. Jim Cordes zjawił się znienacka z naładowaną strzelbą. Stanął w progu i wystrzelił dwukrotnie, po czym spokojnie zamknął drzwi. Jeden z pocisków trafił w ścianę tuż nad głową Jessiki. Okruchy tynku posypały się na kark i ramiona, a huk wystrzału nie chciał wybrzmieć do końca, wciąż rozlegając się w uszach. Postanowiła, że poskarży się na Cordesa stworzeniom z ciemności. Czekając na ich przybycie, zapadała w nerwową, przerywaną koszmarami drzemkę. Kilka minut przed nadejściem pierwszej istoty wyczuła delikatne wibracje oraz usłyszała dźwięk – cichutkie brzęczenie na granicy ludzkiego postrzegania.

Przyprowadzili ze sobą matkę. Zapytali, czy chce wyjść z nią na zewnątrz. Jessica wahała się, nie wierząc, że to możliwe. Ostatecznie dała się przekonać, gdy matka wyciągnęła do niej rękę. Nie zdziwiła się, że dotyk matki przypomina gorący podmuch. Po drodze rozmawiali o Jimie Cordesie. Powiedziała, że Jim nazywa ich zarazą oraz że trzyma ją w piwnicy od wielu dni, a dzisiaj próbował nawet zastrzelić. Oni obiecali, że nie pozwolą, aby stało się jej coś złego. Ona jest ich przyjaciółką i Cordes powinien ponieść karę za wyrządzoną jej krzywdę. Szli jasnym korytarzem opadającym łagodnie do wnętrza ziemi, do ich podziemnego miasta. Jessica doznała uczucia wyzwolenia. Była czystą świadomością, uwolnionymi od balastu ciała zmysłami, które rejestrowały każdy zapach, smak czy odgłos nieznanego świata. Zrzuciła z siebie ból i zmęczenie zupełnie tak, jakby zdjęła niewygodne buty. Dotykała sklepienia tunelu, rozkoszując się jego łukowatym kształtem, a jednocześnie błądziła dłońmi po wilgotnych ścianach umykających przed nią w perspektywę korytarza. Dopiero teraz spostrzegła, że stworzenia z ciemności mają twarze. Niepodobne do ludzkich, bezbarwne powłoki, od których gładkiej powierzchni odcinały się jedynie usta. Pełne, kobiece wargi poruszały się bez ustanku, odsłaniając rzędy drobnych zębów. W piwnicy Jessica widziała tylko zęby, mrok skrywał resztę przed jej oczami. Teraz przyglądała się ze zdumieniem, jak jasność tunelu napełnia twarze przewodników trupim blaskiem.

Niepostrzeżenie dotarli do podziemnego miasta i zmysły dziewczyny natrafiły na niemożliwą do pokonania barierę. Wydawało się, że uczestniczy w projekcji filmu, a wtajemniczeni widzowie przenikają z łatwością do świata fantazji po drugiej stronie ekranu. Próbowała podążyć ich śladem, lecz nie potrafiła ominąć blokady, która nie pozwalała przedostać się do środka. Jaźń Jessiki wciąż przynależała do leżącego w umieralni ciała. Wiedziała, że w każdej chwili może znaleźć się w nim z powrotem i z tym większą determinacją chłonęła pojawiające się obrazy. Miasto było piękne tym szczególnym rodzajem piękna, które nie mieściło się w kanonach ludzkiej estetyki. Formy składające się na jego architekturę nie miały prawa zaistnieć w ziemskim wymiarze. Umysł człowieka odrzuciłby zasady kreujące obcy świat albo popadłby w szaleństwo przy pierwszej próbie ich zgłębienia. Jessica niepojętym sposobem zrozumiała, że dolina, w której utknęła, jest przykładem próby przeszczepienia owych reguł na grunt znanego jej świata, a także tajemnym przejściem prowadzącym do miasta obcych. Zrozumiała też, że miasto nie znajduje się pod powierzchnią ziemi, a raczej istnieje w odmiennej rzeczywistości, tyle tylko, że stąd było znacznie bliżej do gwiazd.

Przestrzeń zapełniały fantastyczne konstrukcje, których jedynym celem zdawało się zaprzeczanie geometrii. Dziewczyna zauważyła, że elementy konstrukcji nieustannie zmieniają położenie, nic nie pozostaje takie samo jak przed sekundą, wszystko znajduje się w ruchu. Transformacji ulegają również kolory. W tym pozornym chaosie przedmioty okazywały się chwilowymi stanami istnienia materii, która dążyła ciągle ku doskonalszym formom. Podobnie działo się z obcymi istotami. Ich cielesne powłoki zlewały się ze sobą w jednorodne bryły bądź tworzyły zadziwiające wariacje z wszelkiego rodzaju materią. Potem istoty odzyskiwały pierwotną postać, aby w następnej chwili wejść w nowy cykl przeobrażeń. W mieście odbywał się skrócony proces narodzin i śmierci wszechświata. Jessica mogła zobaczyć to, co dla rasy ludzkiej było odległą przyszłością, a zarazem dawno zapomnianą przeszłością. Widziała szczyt ogromnej góry, u podstawy której została pogrążona w nieświadomości ludzkość. Ponad wszystko zapragnęła się tam znaleźć. Miasto chaosu było superprecyzyjną maszyną odmierzającą czas bogów. Dla Jessiki było obietnicą, że tak jak stworzenia z ciemności zdobędzie klucz do świata spełnionych snów.

Obraz miasta rozleciał się nagle na tysiące kawałków. Świadomość dziewczyny wpadła w wir, który przemocą wsysał ją do starej rzeczywistości. Przez ułamek sekundy widziała brudne, zmaltretowane ciało, do którego wracała. Po twarzy Jessiki Fowler łaziły robaki. Gwałtownym ruchem ręki strzepnęła je z powiek, kalecząc się przy okazji w czoło. Nie czuła jeszcze zbyt dobrze swojej ziemskiej powłoki, zaburzenia koordynacji ruchowej sprawiły, że usiłując wstać, zatoczyła się na ścianę. W umieralni było jasno. Światło wpadało przez otwarte drzwi, drażniąc przyzwyczajone do ciemności oczy dziewczyny. Była obecnie bezradna niczym oślepione silnym reflektorem zwierzę. Zrobiła dwa kroki w stronę wyjścia i uderzenie twardej pięści powaliło ją na ziemię. Jessica nie straciła przytomności. Podniosła się, gdy Jim Cordes zamknął za sobą drzwi. Oczyszczone zmysły zareagowały na potworny smród, który wcześniej wydawał się czymś normalnym. Prawa ręka znów zaczęła boleć, teraz doszła do tego rozbita szczęka, stłuczone ramię oraz skaleczenie na twarzy. Głód i pragnienie kąsały organizm, skórę pokrywały piekące pęcherze. Jim Cordes zabrał z umieralni zwłoki chłopaka, a potem spłukał posadzkę gorącą wodą. W powietrzu zrobiło się parno. Woda wymyła z kątów odchody, które zaległy w kałuży szlamu na środku pomieszczenia. Jessica czuła się podle. Fatalne samopoczucie poprawiała jednak myśl o szoku, jakiego musiał doznać Cordes, gdy zobaczył jej „zmartwychwstanie”. Poza tym podniecała ją wizja zemsty.

W miejscu, gdzie niegdyś leżał chłopak, znalazła nawinięty na kawałek sklejki mocny sznurek. Długo zastanawiała się nad podjęciem właściwej decyzji. Musiała zrobić to z własnej woli, dla nich – tylko wtedy będzie mogła zamieszkać w ich cudownym mieście. Kiedy przybyli obcy, Jessica dokonała już wyboru.

– Nie teraz, jeszcze nie teraz – z lekkim niepokojem oczekiwała na ich reakcję – mam tutaj jeszcze kilka spraw do załatwienia.

W mroku nie mogła dostrzec ich bezbarwnych twarzy, lecz była pewna, że potrafią zrozumieć jej trudną decyzję.

***

Jim Cordes siedział nieruchomo nad butelką wódki, poddając się ogarniającej go fali znużenia. Z pokrytego kurzem stołu odpływało światło słońca, cień wpełzał z namaszczeniem na kolejne przedmioty; granica jego zasięgu zgilotynowała właśnie głowę wypchanego jastrzębia. Zbliżał się wieczór i mężczyzna nie mógł dłużej uciekać od czekającej na niego roboty. Gdyby słońce zechciało powisieć jeszcze nad Doliną Sępów, mógłby siedzieć ze szklanką wódki w ręku i patrzeć na muchy spacerujące po zaschniętym gulaszu. Mógłby gapić się bez końca na brudne ściany, gadać z wypchanym ptakiem, a nawet zamknąć oczy i zasnąć. Ostatnie dni były dla Jima złym czasem. Częste zmiany pogody zachwiały równowagę jego organizmu – źle spał, mało jadł i miał coraz więcej kłopotów. Wiedział, że oni obserwują go uważnie, przychodzą w nocy, i są jak nigdy dotąd natarczywi. Wczoraj odkrył, że nie tknęli mięsa, które im zostawił. Czuł jakieś złe fluidy krążące w powietrzu, a to nie wróżyło niczego dobrego. Dolina Sępów zaczynała się robić dla Jima przerażająca ciasna.

Zerwał się z krzesła, omiatając pokój wzrokiem zaszczutego wilka. Musiał na moment przysnąć i wypuścił z rąk szklankę. Był rozdrażniony. Sięgnął po strzelbę i przełamał ją, aby po raz dziesiąty upewnić się, że jest nabita. Cień zgęstniał w kątach pokoju i mimo upału Jimowi zrobiło się niemal zimno. Zapalił światło, nie dbając o to, że jasność przeniknie przez szpary w podłodze i może obudzić zamkniętą w piwnicy dziewczynę. Jej los i tak był przesądzony od chwili, gdy autobus z turystami wyruszał w swoją ostatnią drogę. Powinna zostać wtedy w hotelu albo wybrać się z przyjaciółmi do jakiegoś nudnego muzeum. Tam mogłaby najwyżej poślizgnąć się na wypolerowanej podłodze i złamać nogę – w Dolinie Sępów można co najmniej skręcić sobie kark. Jim Cordes myślał o śmierci dziewczyny w kategoriach czynu dokonanego; to nic, że na dole, w ciemnościach, wciąż tliło się życie, ona zginęła przecież w płonącym wraku, a na dole przebywało tylko jej ciało. Trzeba teraz sprawić, aby ciało przestało się poruszać, unieruchomić je, wyrywając ze złudzenia, że można oszukać śmierć. Ciało Jessiki Fowler zasłużyło na taki koniec. Jim przywołał w pamięci obraz okaleczonych zwłok chłopaka. Z jego nóg i piersi wyrwano strzępy mięsa, jego ręce zamieniono w starannie obgryzione kikuty.

Ciało Jessiki Fowler przełykało w ciemnościach kęsy ludzkiego mięsa, dlatego zasłużyło na porcję ołowiu!

Uczucie zimna nie odstępowało mężczyzny ani na sekundę. Przychodziło z zewnątrz, spoza domu, może nawet spoza tego świata. Wielka ćma uderzyła w nieosłoniętą żarówkę zawieszoną pod sufitem na długim kablu. Ćma uderzyła ponownie i żarówka zakołysała się lekko, ożywiając znajdujące się w kręgu światła przedmioty. Nocny motyl systematycznie wprawiał w ruch rozgrzaną żarówkę. Jim przyglądał się temu zahipnotyzowany, aż ćma po kolejnym uderzeniu spadła mu na twarz. Mężczyzna zrobił krok do tyłu i nadepnął na leżącą na podłodze szklankę. Szkło zachrzęściło nieprzyjemnie pod butem, w tym samym momencie rozległ się wrzask polującego w pobliżu drapieżnika. Jim wzdrygnął się odruchowo, wyobrażając sobie błyszczące w mroku głodne ślepia. Wobec drapieżników żywił zarówno wyniesiony z dzieciństwa lęk, jak i szczególny rodzaj szacunku. Były przecież czymś znacznie lepszym od padlinożerców czyhających na resztki z ich stołu. Czuł się przez to z nimi spokrewniony, on także zabijał, aby przetrwać, i nigdy nie miał z tego powodu wyrzutów sumienia. Nawet kiedy strzelał do Helen, miał absolutną pewność, że to najlepsze wyjście dla nich obojga. Jego żona zwariowała i już nikt nie mógł jej pomóc, on zaś potrzebował mięsa.

Jedyne wyjście z Doliny Sępów prowadziło przez piekło. Kilka razy w życiu zdarzyło się Jimowi zabić ludzi, którzy nie chcieli tego zrozumieć i docenić. Zawsze czynił to z niechęcią. Dopiero dzisiaj uświadomił sobie, że z całego serca pragnie zastrzelić Jessikę Fowler. To dziwne, że tak długo z tym zwlekał, odkładał egzekucję z godziny na godzinę, a potem zapominał o niej, jakby podświadomie wyczuwał jakieś związane z dziewczyną niebezpieczeństwo. Jim Cordes niejednokrotnie próbował dotrzeć do źródła owego niepokoju, lecz w tym przypadku jego intuicja na wiele się nie przydawała. Dochodził jedynie do wniosku, że odczuwa strach przed bezbronną kobietą; to doprowadzało go do szału i agresja skupiała się ponownie na Jessice. Nienawidził jej i miał prawo ją zabić. Prawo drapieżnika walczącego o przetrwanie, prawo ludzkiej nienawiści, którą ugasić może tylko ludzka krew, oraz prawo starej strzelby, niezawodnej przyjaciółki i wspólniczki morderstw.

Jim Cordes musiał wypić sporo wódki, aż poczuł, że jest gotowy do skorzystania z tych praw. Pusta butelka toczyła się po stole, Jim odprowadzał ją spojrzeniem kochanka rozstającego się na długo z ukochaną. Nagle butelka zawróciła i z rosnącą prędkością pomknęła w stronę mężczyzny. Zasłonił się rękami, lecz uderzenie, którego się spodziewał, w ogóle nie nastąpiło.

Za plecami Jima rozległ się śmiech. Mężczyzna odwrócił się z przerażeniem i ujrzał w drzwiach pokoju Jessikę Fowler. Była naga i brudna. Jeżeli przez chwilę miał wątpliwości, czy dziewczyna nie jest wytworem jego pijanej wyobraźni, to rozwiał je smród ekskrementów i niemytego od wielu dni ciała. Jessica nie była białą myszką ani wężem zwiniętym w kłębek na środku prześcieradła. Stała tam i śmiała się, drwiła z niego swym wulgarnym, dzikim śmiechem.

– Mam nadzieję, że nie przeszkodziłam ci, Jim. – Jej głos zabrzmiał nadspodziewanie mocno. – Przyda ci się moje towarzystwo. Widzę, że z samotności zaczynasz dużo pić.

Mężczyzna przypomniał sobie o strzelbie. Jego stara wspólniczka powinna znajdować się pod ręka. Był wprawdzie pijany, ale nadal miał nad dziewczyną przewagę. Namacał broń opartą o tył krzesła, sięgnął po nią błyskawicznie i wycelował w głowę Jessiki.

– Myślałam, że będziesz się gapił na mnie bez końca – powiedziała z zadziwiającym spokojem.

– No to się pomyliłaś – odparł.

– Odzyskałeś głos – zauważyła ironicznie.

Nacisnął spust. Nic się nie stało. Żadnego huku, błysku, ruchu. Cichutkie pstryknięcie i nic więcej. Niezawodna przyjaciółka zdradziła Jima, okazała się zimnym, bezdusznym kawałkiem metalu, któremu łatwowiernie zaufał. Z wściekłością odrzucił strzelbę.

– Nie potrzebuję jej – syknął, zbliżając się do dziewczyny.

– Ona ciebie też nie potrzebowała – zaszczebiotała Jessica. – I oni ciebie już nie potrzebują, Jim – dodała. Zatrzymał się porażony znaczeniem jej słów. – Zawiodłeś ich. Nie chcą już mięsa od ciebie, ale może zechcą twoje mięso.

Jim wstrzymał oddech.

– Skąd o tym wiesz? – zapytał.

– Oni mi powiedzieli.– Usta Jessiki wykrzywiły się w cynicznym grymasie. – Skłamałabym mówiąc, że jest mi przykro, ale to twój koniec – westchnęła z udawanym żalem.

– Pieprzysz, dziwko – Jim Cordes ruszył na dziewczynę z zaciśniętymi pięściami.

Poruszał się jednak wolno niczym schorowany starzec. Z trudem pokonywał przestrzeń, która broniła się przed nim, powstrzymywała go niewidzialnymi barierami. Jego szanse malały. Liczył jeszcze na to, że zdoła dosięgnąć szyi Jessiki, zacisnąć palce i wydrzeć życie z szamoczącego się ciała. Dziewczyna odsunęła się na bok, a w drzwiach ukazała się czerwona od wypieków twarz Snooby’ego.

– Dobrze, że tu jesteś, staruszku. – Jim szarpał się na wszystkie strony. – Oni zrobili coś ze mną, nie mogę się ruszyć!

W ręku Snoobyego błysnął długi, rzeźnicki nóż.

– Zabij tę dziwkę! – Cordes próbował wyrwać się z niewidzialnych kleszczy. – Zabij ją natychmiast! – Parł do przodu wszystkimi siłami.

Snooby skierował ostrze noża nieco do góry na wysokości brzucha Jima. Zanim Cordes pojął, o co chodzi, bariera nagle ustąpiła i własny impet pchnął go na stalowe ostrze. Snooby przytrzymywał nóż tak długo, aż jego trzonek zagłębił się w rozpłatanym brzuchu . Następnie pozwolił ciału opaść na podłogę i starannie wytarł ręce.

Dom Jima Cordesa spłonął doszczętnie w ciągu niespełna godziny. Część drewnianej konstrukcji zapadła się do piwnicy, tam jeszcze tlił się żar i czasem spod sterty zwęglonego drewna wypełzały niewielkie płomyki. Jessica uległa fascynacji niszczycielską mocą żywiołu. Patrzyła na pogorzelisko usiane tysiącem migających punkcików – w świetle księżyca przypominało to wnętrze baśniowego skarbca. Swoje ubrania znalazła upchnięte w foliowym worku wraz z odzieżą pozostałych ofiar katastrofy. W tym czasie Snooby przygotował kanapki i przyniósł termos z gorącą kawą. Jedząc, nie mogła oprzeć się wrażeniu, że chleb zamienia się w jej ustach w mięso. Nie potrafiła przyzwyczaić się do smaku pieczywa i kawy, do rozległej przestrzeni, której nie ograniczały ściany. Snooby patrzył na dziewczynę obojętnie, na jego zarumienionej od ognia twarzy błyszczały kropelki potu. Był zmęczonym, starym człowiekiem, który pragnie już tylko spokoju. Pomógł Jessice wynieść z domu ciało Cordesa, a potem razem podpalili resztę zabudowań. Wykonywał jej polecenia bez wahania, wiedząc, że oni tego chcą. Gdyby kazali mu ją teraz zabić, zrobiłby to, chociaż z dużo mniejszym entuzjazmem.

Noc była niemal bezgwiezdna i kiedy chmury przysłoniły księżyc, ruiny domu stały się zupełnie niewidoczne. Zachowało się po nich jedynie miejsce: fragment przestrzeni, z której wymazano kształty. Ciemność dopełniła dzieła rozpoczętego przez ogień. Snooby przysunął się do dziewczyny, dotykając z lękiem jej ramienia. Przychylność, jaką darzyły Jessikę istoty z ciemności sprawiała, że czuł się w jej towarzystwie bezpieczniej, a jednocześnie chciał, żeby była już daleko stąd.

– Chcesz wyjechać przed świtem? – zapytał.

– Tak. – Jessica zwróciła ku niemu twarz. Zauważyła, że staruszek opuścił głowę, jakby bał się, iż pomimo mroku dostrzeże wyraz jego oczu.

– Zabierzesz mnie ze sobą? – Znał odpowiedź, ale nigdy nie darowałby sobie tej chwili oszukiwanej niepewności.

– Obiecałam im, że odjadę sama.

Snooby przełknął ślinę. Miał nadzieję, że niepewność potrwa trochę dłużej.

– Co im jeszcze obiecałaś? – W jego głosie nie było żalu, tylko zwykła ludzka ciekawość.

– To, że nikomu o nich nie powiem i… – Jessica przerwała, a Snooby spojrzał na nią zaintrygowany. – I że wrócę tutaj umrzeć – dodała cicho.

Światło przebijającego się przez chmury księżyca spłoszyło oczy mężczyzny. Przez następną godzinę Snooby odzywał się rzadko i tylko wtedy, kiedy było to konieczne. Dziewczyna zadecydowała, że pojedzie jeepem Cordesa i w najbliższym mieście szybko się go pozbędzie. Wprawdzie było to dużo bardziej ryzykowne niż jazda ciężarówką Snooby’ego, lecz nie chciała już męczyć starca, dla którego ta noc okazała się wystarczająco ciężka i wyczerpująca. Istniało niewielkie prawdopodobieństwo, że po drodze zatrzyma ją policja, w mieście zaś będzie mogła znaleźć inny środek lokomocji. Pożegnała Snooby’ego i kwadrans przed świtem opuściła Dolinę Sępów. Jechała ostrożnie wypatrując za kolejnym zakrętem wschodu słońca. Myślała o istotach, których los nieoczekiwanie splótł się z jej losem. Słyszała ich wołanie na przełęczy, gdy na moment zatrzymała samochód. Nie czuła do nich odrazy, w końcu – chcąc odwiedzać swój stary świat – musieli przyjąć reguły obowiązujące tutaj. Powłoka cielesna wymagała pokarmu, a padlina była najlepszym rozwiązaniem. Tylko człowiek mógł być na tyle nikczemny, aby nauczyć ich smaku ludzkiego mięsa.

Odpowiedziała na ich pozdrowienie, wierząc, że potrafią usłyszeć nawet jej szept. Byli przecież połączeni więzami silniejszymi od związku krwi: oni otworzyli przed nią drzwi do nowego, lepszego świata, ona zaś miała ofiarować im w zamian swoje ciało. Nikt z ludzi nie uczynił dla niej tak wiele za tak śmiesznie niską cenę. Teraz musiała uważać jedynie na siebie, aby móc tu powrócić, kiedy przyjdzie właściwa pora.

Stary Snooby przestrzegał ją przed próbą złamania obietnicy, ale ona wcale nie zamierzała tego zrobić. Wróci do Doliny Sępów, do miasta istot z ciemności. Przecież są jej jedyną rodziną i przyjaciółmi… Czekają na nią, bo stała się jedną z nich. Na zawsze.

26.02.1993 r. (przepisano: 26.07.2014 r.)