Rafał Kosik "Feliks Net i Nika oraz sekret Czerwonej Hańczy" (fragment)

Fahrenheit Crew

Rafał Kosik

Feliks Net i Nika oraz sekret Czerwonej Hańczy

Wydawnictwo Powergraph

Cena: 39,90 zł

Co dorośli ukrywają przed gimnazjalistami? Jak godnie przyjąć zagranicznych gości? I co skrywa tajemnica Czerwonej Hańczy? Przeczytaj o szkolnej wycieczce, która zamieniła się w coś zupełnie innego, romansach i niespodziewanych flirtach oraz zagadce kryminalnej, z którą muszą się zmierzyć warszawscy gimnazjaliści.

Fragment książki:

Jasność. Jasność. Net otworzył oczy i od razu je zmrużył. Był w innym miejscu, jasnym miejscu. Może w innym świecie. Leżał z głową na czymś miękkim, a coś jeszcze bardziej miękkiego i delikatnego masowało go po twarzy. Było bardzo miło. Pachniało… basenem.

Otworzył oczy mimo włączonego oświetlenia górnego. Leżał z głową na kolanach Niki, która wycierała mu włosy. Ręcznikiem.

– Zaraz… – Netowi coś nie pasowało. – Skąd masz ręcznik?

– Od dziewczyn.

Spojrzał w bok. W wodzie w idealnym porządku krążyło sześć rekinów, które zamiast płetw grzbietowych miały damskie nogi, w dodatku poruszające się w jednym rytmie.

– Jestem w niebie? – zapytał.

– Nic ci nie jest – odparła Nika. – Nawet nie napiłeś się wody.

– Jak to nie? Byłem w stanie śmierci klinicznej.

– W stanie paniki klinicznej, co najwyżej.

– Więc co to jest? – Net wskazał basen.

Odpowiedź nadeszła sama. W miejsce nóg pojawiły się głowy w zielonych czepkach, po czym sześciokąt rozpadł się.

– Kobieta kaczka – powiedział Net, wciąż trzymając głowę na kolanach Niki.

Najbliższa dziewczyna w zielonym czepku zdjęła pomarańczową zatyczkę z nosa i oparła się o brzeg basenu, ukazując całkiem przyzwoitą muskulaturę.

– Jesteśmy z sekcji figurowej – wyjaśniła.

– I nie zauważyłyście, że wam lodowisko stopniało? – odparł odruchowo Net.

– To taka nasza nazwa slangowa – odparła dziewczyna. – Ćwiczymy pływanie synchroniczne, nie jazdę na łyżwach.

– Kurna, żartowałem przecież. – Net uniósł się na łokciu. – Fajne płetwy robiłyście.

– Czyli już z nim OK. – Dziewczyna uśmiechnęła się i odpłynęła do pozostałych.

Net usiadł i zauważył, że spódniczka Niki jest zupełnie mokra.

– O, pomoczyłem cię, sorry. – Przeniósł wzrok na pływaczkę, jedną z sześciu, teraz zupełnie nieodróżnialnych. – Widzieliście jej bary? – zapytał szeptem. – Jak u operatora koparki ręcznej. To ona mnie wyciągnęła?

Nika wstała gwałtownie. Net dopiero teraz zobaczył, że dziewczyna jest mokra cała, łącznie z włosami.

– Ty też wpadłaś? – zapytał.

Nika spojrzała na niego z politowaniem zmieszanym ze złością.

– Ona cię wyciągnęła – podpowiedział Felix, nie odrywając wzroku od laptopa.

– Aha… – Net wstał. – To… ten… dzięki. – Podszedł i klepnął Nikę w ramię, aż chlapnęło z kurtki. – Ja bym dla ciebie zrobił to samo.

Dziewczyna patrzyła na niego wyczekująco.

– Och. – Objął ją i pocałował. – Dzięki. Kurde, w szoku widocznie jestem. Było usta-usta? Daj, to ci wymnę kurtkę. Zaraz… – odwrócił się do Felixa. – A ty dlaczego jesteś suchy?

– Przyniosłem koło ratunkowe. – Felix, wciąż gapiąc się w ekran Netowego laptopa, wskazał głową w bok, na leżące tam koło ratunkowe.

– Jak chciałeś mi je rzucić na dno?

– To nie wyglądało, jakbyś tonął, tylko jakbyś nurkował. Płynąłeś, tyle że w stronę dna.

– Dzięki za zachowanie zimnej krwi i fachową ocenę sytuacji… O jeżu, straciłem orientację, gdzie jest góra, a gdzie dół.

– W mętnej wodzie można puścić z ust trochę powietrza. Bąbelki zawsze unoszą się w górę.

– Ale ta woda nie jest mętna – zauważyła Nika. – Dlaczego więc płynąłeś w dół?

– Teraz pamiętam! To wszystko było tak straszne, że zamknąłem oczy. Ciekawe, na jakiej głębokości bym się zorientował.

– Na pięciu metrach – podsunął Felix. – Tam jest dno.

Net mruknął coś niewyraźnie i popatrzył po sobie.

– Trudno to będzie wytłumaczyć w domu. Jak… wyglądam?

– Bez tej sterczącej strzechy masz bardzo małą głowę. – Nika uśmiechnęła się. – Widziałeś filmy z kąpania kotów?

Net nie był rozbawiony. Wyjął z kieszeni ociekający wodą portfel i smartfon, któremu, o dziwo, kąpiel nie zaszkodziła.

– Nie wierzę – powiedział. – Nie powinien tego przeżyć.

– Spray hydrofobowy – wyjaśnił Felix.

– Na coś się przydają te twoje odpały technologiczne. – Zmarszczył brwi i obejrzał się na tańczące w wodzie pływaczki synchroniczne. – A jak one tu w ogóle weszły?

– Płacą strażnikowi, żeby mogły ćwiczyć – odparła Nika, wyżymając brzeg spódniczki. – Nie stać ich na wynajęcie basenu w dzień.

– Widzicie? Widzicie? – Net odwrócił się do przyjaciół. – A my nawet łapówy dać nie potrafimy.

– Superpaczka nie daje łapówek – odparła Nika.

– Z tego samego powodu, dla którego nie lata na Księżyc - bo nie potrafi.

– Jestem pewien, że byś sobie poradził – wtrącił Felix.

– Moralność nie polega na tym, że czegoś nie potrafi się zrobić – stwierdziła Nika. – Moralność polega na tym, że nie robi się czegoś, choć to możliwe.

– E tam. A gdzie Bulbot?

– Nadal na dnie. – Felix wskazał głową basen. – Nie reaguje na sygnały. One go jeszcze nie zauważyły.

– To na co czekamy? Mogłyby go wyciągnąć.

– Mogłyby – przyznał Felix, patrząc na ekran. – Ale po co im przeszkadzać w ćwiczeniach?

Net przysunął się i też zerknął. Transmisja z kamery leżącego na dnie bulbota ukazywała od dołu pływające synchronicznie dziewczyny.

– Rzeczywiście… nie ma pośpiechu. – Net usadowił się obok. – Jak sobie jeszcze chwilę tam poleży, nic się nie stanie.